om tru og tvil

i går var eg på møte og fekk høyre kva alle dei tre fine folka hadde tenkt om manuset, og det var mykje lurt og fint, og eg fekk med meg heim to diktsamlingar til å ha, og ein punktroman til å låne, og eg har berre lyst til å forsvinne inn under eit ullteppe med desse, lese dei, drikke te eller kakao, sjå ut

kanskje ta ein tur i parken, eller i skogen, finne litt sopp, samle litt tørre blader, kjenner sola på nasen og regnet på augnelokka, kome attende, lese, under teppe, drikke te, kaffi, kakao, forsvinne litt

om dagane et eg nesten berre wasa havre, utan noko på, for det er som om eg aldri klarar å avgjerde kva eg vil ha, kva eg vil ete, og at alt kjennest litt framandt og rart ned i halsen, og eg blir uvel, og derfor blir det berre havre, berre wasa havre, som er knasande og sprøtt og som gjer ein god og mett i magen

eg har skjønt at det er tvilen som gjer meg uvel, tvilen og redselen, for det kan vere skummelt å skrive, skummelt å vise, skummelt å få attendemelding, skummelt å måtte stryke, endre, skrive på ny, stryke

og det kjennest som heile boka, og trua på boka, er som ein einaste bilulukke som stadig skjer igjen

alt må knusast og limast saman igjen, knusast og limast saman igjen

for av og til er det berre som om ein må lengre inn, lengre ned og eg ser føre meg at eg er ein fridykkar, og at ein plass nedi djupet finnest det ein fantastisk hole, og til den hola skal eg ned, eg berre må ned, eg skal det

men klarar eg det, klarar eg å trekke pusten, symje stødig ned, held det, er det nok oksygen, har eg nok krefter, har eg nok vilje, vilje til å halde fram, og når eg kjem der, når eg når det, om eg når det

vil eg bli nøgd
vil det vere verd det
vil det vere verd alt

-

og når eg tenkjer på det tenkjer eg på paul, når paul i sesong to av in treatment vil slutte som terapeut fordi han ikkje trur det han gjer lengre er bra, eller kanskje ikkje trur det nokon gong har vore det, då seier gina til han, tenk på det ei veke, lat som om det du gjer er bra

og det gjer han og det gjer eg no, eg latar som om all skrivinga er til det betre, eg latar som eg trur eg vil kome fram

så vonar eg at eg har rett
kanskje til og med trur eg det

tapt og funne

eg fann ei bok på biblioteket i dag
kanskje ikkje så underleg
men det var ei bok eg hadde søkt etter
men som var tapt

likevel då eg sto der
framfor hyllene
og eigentleg leita etter noko anna
sto ho berre der
på ein litt anna plass
enn ho skulle stå
og eg tok boka med til bibliotekaren
og ho smilte og takka
for at eg hadde funne ho
og eg sa at ho sikkert hadde vore der heile tida
men at ingen hadde sett ho
og at ho hadde stått der nesten på riktig plass
vore der og vore borte
på same tid

røyk, dans og poesi

om eg kunne kjenne kinna dine rue under hendene
kunne du sitte framfor meg og eg kunne berre ta
over heile andsiktet ditt, memorisere dei store
porene dine og dei bustete skogliknande augnebryna
kunne eg kjenne på deg som var du ein leireklump
og eg ikkje var redd for å skitne meg til kunne eg ha
tatt i deg verkeleg tatt i deg og kjent korleis kinnbeina dine
var ganske tynne kanskje kunne eg til og med
tatt naseryggen din i munnen, berre for å ha kjent det
naseryggen din
naseryggen din
sånn han var

kanskje kunne eg ha verkeleg kjent deg då
kanskje kunne eg ha modelert deg inn i minne
kanskje ville du ikkje spurt om eg hugsa deg
kanskje ville sett andletet ditt i veggene
kanskje ville det ikkje berre kjennast tomt
å sakne deg

-

smoke er kombinasjonen av tre av mine favorittar: komponisten arvo pärt, koreografen mats ek og dansaren sylvie guillam. her er filmen smoke, som er ein av dei vakraste filmane eg veit om. eg likar å sjå det sånn at denne filmen handlar om kjærleik, om kvardag, om sinne, om lengsler og om poesi; å gå heilt opp i einannan og elske einannen, om å gløyme og å finne attende. elsk, elsk, elsk.

supersize me!

dei fleste kjenner til filmen supersize me, og om det er nokre som ikkje kjenner til han, så er det ein dokumentar som i korte trekk tar for seg snøggmatnæringa generelt og mac donalds spesielt. filmen er laga av Morgan Spurlock ein amerikansk, radikal film- og dokumentarmakar, som er kjent for å lage film og teveprogram med politisk innhald.

i supersize me testar han korleis det går om han et berre på mac donalds i ein månad, og i tillegg “supersizer” (altså tar største meny) kvar gong han tilbyr han det. han blir fulgt av tre forskjellege legar.

det går sjølvsagt nedanom og heim. det er tildels litt vondt å sjå filmen, for ein for verkeleg sjå kor slapp, deprimert og dårleg Mogran blir. samstundes er han alltid fast bestemt på å fullføre prosjektet sitt, og han har alltid eit utruleg humør, så det er heile vegen ein humørfyllt, underhaldande film.

noko av det skumlaste med denne filmen er korleis det etter kvart i eksprimentet kjem fram at Spurlock er blitt avhengig av maten. når han ikkje et eller nett har ått får han hovudpine, nedsett humør, depresivitet, smerter i bryster, kort sagt, typiske teikn på abstinens. når han et kjenner han seg som om han var på toppen av verda, humøret er fantastisk og alt kjennest bra. og eg tar meg i å tenkje at det kanskje ikkje er så rart at ein kan bli heilt avhengig av mat som er stappe full av koffein, sukker og feitt, når alle tre i seg sjølv er avhengigheitsskapande.

men filmen fokuserer ikkje berre på Spurlock og hans eksperiment. filmen visar og korleis mange barn ikkje kjenner namnet på eigen president, men på klovnen ronald macdonald. korleis det mange stadar i usa ikkje er andre leikeplassar i nærleiken en den på macdonalds. korleis born vert utsett for ti tusen merkevarenamn dagleg, der hovudparten er for snøggmat eller sukkervareprodukt. det finnest til og med teikneserier med mac donalds og deira figurar.

sånn vert barn i amerika oppdratt til å ete dårleg. og det vert ikkje noko betre når dei kjem på skulen. lite grønsaker, mykje halvfabrikat, mykje kaker, sjokolade og chips. samstundes er seksti prosent av alle vaksne i amerika overvektige. overvekt er ein av hovudorsakene til at folk døyr. ein kan snakke om ein epedemi, og Spurlock meiner at mac donalds er ein av dei med hovudansvaret.

sjå filmen her:

Kjønn, robotar og battlestar galactica.

Gaute skriv på bloggen sin om kjønn, robotar og battlestar galactica. Han lenker igjen til bloggaren Paap som har skrive ein lengre post om emnet. No har eg ikkje sett seria, (dessverre!) men eg tykkjer framleis det er utruleg interessant å lese noko av det som kjem fram.

Ingvild Hellstrand har tatt doktorgrad på kjønn i scifi. Ho meiner at media har stor definisjonsmakt når det kjem til kjønn. Ein av eksemplane ho nyttar frå scifi er frå seria battlestar galactica. Ho kommenterer at menneska i seria vert framstilt som individer (eller kanskje heller, at kvinnene blir framstilt som menneske), men at mellom robotane (eller cylonane som dei kallast i seria), er kvinnene meir kvinnete enn menneskeleg. skillet mellom kjønnsrollene er altså skarpare mellom robotane i seria. Dei robotene ein får sjå i episoda Hellstran har analysert er begge “kvinnelege” robotar. Ho knyttar deira stereotypiske kvinnelegheit med deira kjenlse av å vere ikkje menneskeleg, og ønske om å bli menneskeleg (og dermed kvinnelege). Deira stereotypiske kvinnelegheit kjem av at dei i sine forsøk overdrivar, på same måte som ein kan sjå hos enkelte dragartistar.

Eg har som sagt enno ikkje sett seria, men eg har enno meir lyst etter å ha lese dette. Så spanande!