dette er tidene
eg skal lære meg å leve i
lukke auga og sjå verda
opne dei og gløyme ho
langs vegen skal eg snu meg mot folk
ryggene deira
mot skogen, byen, ørknen
framfor er horisonten, det kvitaste andlete
kvifor skulle ho leve ho pustar ikkje
denne vegen er alltid aleine
utan kjønn utan kjærleik utan historie
desse har kviskra