alt vatnet gav meg

å legge seg i elva og la vatne renne over ein
dette som er tida, dette som er verda
å setje seg ned i gata i regnet
å alltid skulle vere her
imellom bladsørpa og sølevatnet
og dei blågrønne brevatnet
det skal kome sludd, det skal kome snø
og is rasande ned frå taket
og eg ville ha sitte her, sett på himmelen
isblå, havblå, breblå
hadde det ikkje vore for dine hender
som heiste meg inn, dro meg opp
til der det er elektrisk lys og varmeovner
og livet også er
der det finnest musikk og ikkje berre lyder
klede og ikkje berre hud
kjærleik og ikkje berre tomheit

og også dette kom frå vatnet
teen du gav, badevatnet du tappa
senka meg ned i for å gje meg varmen
for ògså du er av vatn, også du
er spytt og blod
også dine auge er blå og av vatn
og tårer er av vatn
og vatn er mjukt og vatn er hardt
og alt som finnest er av vatn
og alt eg har er alt du gav
og alt eg miste er alt du tok
måtte orda flyte med deg som dei vil
ned elva for å forsvinne
og kome attende

-

å lese er å gå inn i dei romma
dei romma av tap og sorg som finnest
der i boka, å vere ho, å vere tapet
å vere det, å gje det si stemme
å lese det høgt er å gjere ord til menneske
å gjere fiksjonen sann
å møte den gråten folk gret
å både vere skamfull og stolt
over det du har å skapt

når alt du aldri ville seie snik seg fram

seier eg er skriven
seier eg finnest
seier eg er skapt

sverg

ikveld
legger hudene seg i faldar
og kviskrer løyndomen
frå hårsekk til hårsekk
kryper midden saman, midd
og bakterier frå handflatene
gjennom sveitten og virus
frå lippe til lippe, i spytt
heilt usynlege ord sklir
i mellom tungene og alt
er er sagt, er sverga
framfor svevnen

hjartenøstet

når du er borte
losnar hjartet, løysast ut
som eit nøste
ein ball av garn
fanden tek det
med eit smil
vår elsk, vår kjærleik
i ein ball av garn
for kvar ein vri
kom attende
vi må elske på ny

han frir oss aldri

for kvar ein vri
kom attende
vi må elske på ny

svingningar

frå latteren spenner alle musklane
i andletet til sorgen stryk ut
spenninga og gjer ein
mjuk og tom
som pelsen
frå eit daudt dyr

sei det er sant

eg ville møte deg
ville kaste grus mot vindauget ditt
ville vekke deg, ville sjå deg
stå der i bar overkropp bak gardinene
vuggande i vinden, eg ville vite
kva bokser du hadde på deg, ville høyre
nas såvidt snikande ut av høyretelefonane og det ville
vere ei kald vinterkveld og du ville stå der
sjå ned på meg du ville vere han eg ville vere ho
og du vil smile
snike deg ned trappa
låse opp døra
stå der framfor meg
bite deg i lippa

og ville du bli med ut ville eg bli med inn
eg veit ikkje
veit ikkje anna enn at alt det bankande kjøtet
ville vere der ville vere deg ville vere meg
og rommet ditt ville vere der oppe
og verda der ute og der ville vi stå
du nesten utan klede eg i ytterjakka
du med lyset bak deg eg med natta
og vi ville sjå på kvarandre, du og eg
ville vi strekke oss mot kvarandre
ville vi ta på kvarandre
touch, touch, touch
som stemmene seier ville vi kunne kjenne
dette

at dette var noko meir
enn alle dei snirklete små
svarte orda

kunne vi seie, dette
er verkeleg, dette er
ei historie, dette
må du seie
med stemmen det er
verkeleg, dette må du
seie at er sant

laura

tenkjer på sophia, men eg
eg tenkjer på deg, der du låg
med håret spreidd ut over puta
blinkande i gatelyset utanfor vindauget
og huda du var kvit under mi
sittande over deg

ville du vite det
kunne eg fortelje deg kven du liknar på
no når du vrir deg bort under meg
du er ikkje den einaste med den overlippa
som krøller seg oppover, ikkje den einaste
med kvit hud
som snik seg inn på hotellrom listar seg
over dei teppelagte golva

men eg seier det ikkje du seier ikkje
noko heller så eg tek hendene om handledda dine
eg blir ein mann når eg snakkar har du sagt
så eg snakker ikkje
berre legger lippene mine mot brystet ditt
biter

bunden

det finnest hud, det finnest hår
det finnest kalde auge blå
og brann som brenner ut i sår
så du forgår, så du forgår

det finnest hud, det veit eg visst
der tårer tørker, heilt til sist
det finnest kjøtt, det finnest blod
det var eit hjarte her som slo

men alt som blir igjen til sist
er bein i kista veit eg visst
og alt som finnest må forgå
fordi det må, fordi det må

at alt som finnest veit eg vel
forsvinn i mørker kvar ein kveld
at alt som er står opp på ny
med sola i kvar morgongry

men kva skal eg med alt som er
når du ikkje er lengre her
når kroppen din har rotna bort
kva gjer det meg om sol står opp

om månen står i ne på ny
kva skal eg no med morgongry
når alt som finnest må forgå
kva gjer det då, kva gjer det då

kva skal eg då med alt som finst
om ingenting når meg til sinns
når hjarte, tårer, kjøt og hud
ei lever lenger i min hug

når viljen min har rotna opp
kva skal eg med min vesle kropp
når eg som alt må døy, forgå
fordi eg må, fordi eg må

du er borte no

denne røyken
som fyller loftsrommet
du sitter under vindauga
du som bles over andletet
mitt ein dag
regnar det og eg blir våt
som før eg låg meg
i senga di, før
vi gjekk gjennom byen

før

du røykte meg ut
og deg inn, og alt
som var vått og lukta og lukta
ho forsvinn ikkje og regnet
det tørkar ikkje inn

dette er berre meg

desse ordene
er strekene i sanden
du vrir deg i, sanden
snikande inn i skoa, sanden
som renner ut over gulvet
når tek av deg badetøyet, sanden
i dei små håra dine, sanden
som klør, sanden du
bryskt børstar bort
utanfor døra heime, når du går
frå stranda, som du dusjer bort
sanden i sluket
sanden i handdukane
sanden i håret

dette er kroppen din som vrir seg framfor meg
dette er kroppen din
dette er pusten du pustar
dette er det du ikkje vil seie
dette er det eg ønskte at du sa
dette er alt det ikkje burde vere
dette er alt for mykje og likevel ingenting
dette er berre orda mine
dette er berre meg

du kjenner vel til han?

som snik seg innpå deg
som brenner deg i handflatene
i kinnene, det svir
under augelokka, på øyra
i alt du har tatt i svir det
med alt du har tenkt med svir det
for korleis kunne du tru det
korleis kunne du seie det
korleis kunne du ville det
ønske det, du av alle

brennemerkt i panna igjen
du

burde visst betre
du kjenner vel til han
du burde vel vere betre no