ein augnblink har alt stoppa

vi trekker pusten
mørkret i orda
alltid ei skugge

skugge sol skugge
alt er stoppa opp

trekker vi pusten
ser vi det

ein augneblink
eit andlet
eit mørker

dette har skjedd, dette skal skje

eg har vore heime på ferie, i jula, eg budde litt hos mamma på tertnes og litt i ein gedigen leilegheit på skansen med utsikt over heile bergen og det var som å vere i ei anna verd, eller iallfall ein annna bergen, og dagane var fulle av turer ned til kaffimisjonen, på norli og opera, og det var dei nye støvlene eg fekk av mamma til jul, regnkåpa og paraply, dei små raude og grå skrivebøkene eg kjøpte på aahlens rett før eg reiste, tre veker ferie utan å eigentleg gjere noko, eller det er ikkje heilt sant, eg drakk masse kaffi, var med mange folk, såg mykje seks for under med g, kjøpte ein sjokoladerekkert frå minde til halv pris, las “snakk til meg” av vigdis hjort som er på pensum i det eine emne eg har, og sånn gjekk dagane, vi hadde folk på besøk på nyttårsaften, drakk fransk og italiensk muserande, åt mat, såg fyrverkeri på terassen, kunne sjå det kommunale som vart skote opp på skolten, og alle ropte “KOMMUNEN, ELSKAR KOMMUNEN” og vi kysste kvarandre

vi reiste frå bergen, kom heim, eg har lese meir, lese masse, tent lys i stova og lese og lese, det er stort sett det eg har gjort, utan om å trene og å kjøpe fleire bøker, for eg kjenner desse dagane, eg kjenner dagane i januar og eg veit den kjensla som kryper inn på meg og eg tenkjer, andre får krimsjuka, andre blir forkjøla, så om eg har dette, så er det ikkje verre enn andre har det, og det går over, dagane der eg ikkje vil stå opp om morgonen, ikkje vil kjenne nokon nær meg, ikkje vil treffe nokon eller prate med nokon, dei går over, og plutseleg så vil ho vere der igjen, verda, og ho vil vere skinnande og blank i sola og det vil vere folk og når dei smilar så vil eg smile og eg vil tru på det

(og ps: her er ein løyndom: eg held på med bok, snart skal eg sende det til konsulent, og det blir ei stor diktbok med masse store prosadikt med tusenvis av forskjellege folk og historier. når det blir ferdig veit eg ikkje, men eg trur det ikkje blir så veldig, veldig lenge til. og kanskje er det derfor eg ikkje skriv så mykje her, for det er som om eg ikkje klarar å halde dei frå kvarandre heilt, bloggen og manuset så då må eg konsentrere meg om det eine, ei stund. men så tenkjer eg, det går fint, gjer det ikkje, for de som les, det som les alt dette her, de kjem vel attende når det kjem nye postar, gjer de ikkje?)

kva skjedde men jennifer garner

idag sitter eg på trikken frå solli plass til birkelunden, har gått med d frå birkelunden tidlegare til solli plass, ho har spurd meg om eg kan syne ho vegen, klart, har eg sagt og vi har gått, vi kjøpe kokkosboller, vi var innom videonova og såg på filmer, gjekk der inne i sjappa og såg på covrane og eg hugsa attende til rolland, då meg og ho og j som oftast var på pizzawood kvar fredag eller laurdag, og det å gå framfor omslaga, sjå etter kjente skodespelarar, titlar, andlete, noko som lokka, å plutseleg sjå eit kjent fjes, som eg gjer i dag, eg ser plutseleg jennifer garner, du veit ho som spelte i “alias”, “alias” som eg alltid pla å sjå med m, oppe hos han, på teverommet deira, dei hadde ei stove med masse bøker, planter og eit piano, mor hans var pianolærar og ingen teve på stova, for ho sto på eit anna rom, eit teve rom, og vi pla sitte der og sjå “alias” og “the matrix” og det hugsar eg no, eg hugsar det no fordi vi går der inne på videonova på solli plass og eg ser jennifer garner på eit av desse omslaga, og eg kan ikkje ein gong hugse kva filmen heiter for eg aldri høyrt om han før og eg seier til d

“kva i all verda skjedde med jennifer garner?”

og ho trekker på akslane og går rundt hjørnet, rundt hjørnet til små godtet, og eg spør

“kven leigar eigentleg film no? kva lev dei av desse butikkane?”

“snop” seier det, og fyllar ein pose. “er det noko du vil ha?”

eg ser ut over snopedisken og prøvar å hugse kva eg plar like.

“har dei sånne runde, sånn runde med smarties på?”

“dei har sånne firkanta”

“okei, ta dei”

skriv inn tittel her

og det er for, det eg for deg den sumaren
eg går gjennom byen, du
som trekte jeansane ned over hoftene
med eit hjarte under trusekanten, du sa
det var kjærasten som gav det til meg då eg var seksten
kanskje skal eg fjerne det med laser
og du trekker genseren over hovudet
ser deg over akselen mot meg
håret ditt rennande ned over ryggen
regnet mot vindauget
du står der framfor senga
og det luktar sol av sengetyet
med blomer på står du framfor senga
dette er landstaden du har reist til sidan du var lite
ute regnar det
du seier det blir gode bringebær
du seier det blir mykje makrell
du seier det kjem augepåle
det er for deg eg går gjennom byen no
du snudde deg mot meg der i regnet
i soverommet i sola i blomesenga
strakte handa mot meg sa kom
det er for deg
fordi du hadde små mørke hår rundt brystvorta
fordi kjønnet ditt lukta myr
fordi du lukka auga, og gispa

Merkelappar:Ane Brun, Anna Ternheim, Ellekari Larsson, First Aid Kit, Nina Kinert

drap er det ingen vil seie

eg ser blodet trekke gjennom skjorta di
eg ser ryggen og eg ser brystet
og eg veit korleis du ser ut under skjorta
og eg river han av deg
ser det sønderslitne kjøtet
mitt i brystet, kula har snitta
aorta av og blodet
pumpast ut i brytshola, flaumar
over den gustengule huda, håra under
skjortekragen, blodsvarte
eg ser deg døy, ser auga dine
miste fokus ser musklane
miste spennet og munnen din
rettast ut, du seier
endeleg ingen ting no
ikkje meire harde ord
du kan ikkje seie noko du
har ikkje pust, ikkje krefter
til å spenne stemmebanda, endeleg
er du stille, endeleg
vil du døy, endeleg
skal du forsvinne

Merkelappar:I shot my man, Nina Kinert

ghostpoet

på veg ut frå ein utestad
har eg hendenen hans i fingertuppene
i mørkre er lysa tusenvis
vi skal sjå kvarandre i auga, lene
oss mot brystkassene eg skal
trekke inn lukta frå kragebeina
han lsgropen skal kviskre deg i øyre
hei du
bare ber meg heim

Merkelappar:cash and carry me home, gho, ghostpoet

korleis skrive ei bok

les alt du kjem over
gløym alt når du skriv
lytt til alle råda du får
gløym alt når du skriv
tru at du er god nok
tvil medan du skriv
tvil på at du er god nok
tru medan du skriv
skriv vidare, sjølv om det er dårleg
skriv vidare, sjølv om det er bra
finn røysta i deg som støttar
finn røysta i deg som bryt ned
høyr på deg begge
og skriv

Merkelappar:korleis skrive ei bok

det er ikkje ord i auga

fordi eg tenkjer det er det ho ville spurd meg om, om eg sat framfor stolen hennar der, så spør eg meg sjølv om det, sola går ned over byen klokka tre og eg er på veg heim, frå blindern, har vore på biblioteket, lese vagant og skrive på ei ny historie, ei av desse historiene eg ikkje veit kva som kjem til å skje med, fordi ho kjennest for viktig, for ho kjennest for fæl, ho kjennest at eg vil for mykje, og eg kan aldri bli nøgd med prosa, det er for mange ord og med så mange ord er det så nært sagt umogleg å skilje dei rette frå dei feile, det er nært sagt umogleg å sortere, eg trenger dikt, eg trenger små bilete og ord som er faste, harde, enkle, eg trenger å kunne halde dei, eg held på å forsvinne i denne flytande prosaen, held på å synke ned i djupet av dette havet av svart og kvitt, sjå på det, det er ei labyrint tenkjer eg, det er eit heilt undermedvit, av ord, av svart kvitt, og det er så mange vegger, det er så mange vegar, og uansett kvar eg går så kjem eg til noko som eg stengt, heilt stengt

eg hadde eit hus ein gong, eg hadde eit hus ein gong i språket hadde eg eit hus, det var uendeleg og når var der var eg trist, eg pla kome der, for å gå i gongane, for å ferdast i romma, i romma som alle romma noko som ikkje var eller kunne vere, det var rom med bilete, det var rom med filmar, bøker, det var alle disse tinga eg har mista, dette som har knust og ein del ting som enno ikkje er, som kanskje kan kome, det var som om eg kunne sjå, kva som kunne skje, om eg gjorde alt riktig, om eg gjorde alt feil, og dette huset, det var som desse orda, desse svarte prikkane på skjermen, bokstavane, så like, men orda, så annleis, sånn var romma, og eg gjekk der, mellom dørene, mellom orda, og snart kunne eg ikkje skilje, kva som var rett frå kvar som var feil

eg såg ein gong orda gjere opprør, eg såg dei reise seg frå alle verdas ting og marsjere, eg så orda forlate tinga, eg såg dei svermande, der i lufta, såg all meining der, og det var som eit kvevpsebok og eg såg skyen og eg visste, at om dei kjem nær meg og omsværmar meg, så vil eg forsvinne, då vil eg vere borte, då vil dei ta alle orda og all meining, frå meg, som dei har gjort med verda

så eg sprang og eg såg rundt meg, såg kva verda var blitt og eg tenkte, her er det så hardt, og du kan kanskje ikkje tenkje det, men alt var så skarp, og fargane, dei var dei sterkaste fargane og folk dei hadde dei største augane og når dei snakka så var det som stemmene skar seg inn i hovudet og eg skreik

HYSJ VER STILLE EG KLARAR IKKJE Å HØYRE

og dei såg på meg, dei såg på meg og auga deira blei større, større og større og større heilt til heile dei berre var auge, flytande i lufta og eg tenkte det finnest inga ord i auge, og eg gjekk vidare, og eg gjekk og eg gjekk, eg fann eit hus, og eit rom, og eg var trøyt, eg var så trøyt og så låg eg meg ned, eg lukka auga med auga var der, svevande, bak auga var auga. det er ingen ord i auga sa eg til meg sjølv

hysj ingen kan høyre kva du seier, tenkte eg

og det var etter dette at eg trefte ho. ho sat i ein stol og ho sat der og eg fekk kome å sitje i stolen framfor ho, og ho ville falde hendene sine i fangen, og eg ville sjå på dei, eg ville sjå på hendene hennar eller på brystet, ho hadde eit auge rundt halsen, eit gullauge og ho hadde ei raud munn det kom fargar ut av, og eg kunne sjå fargane når dei strøymde ut av munnen, men dei var ikkje harde, ikkje harde som dei andre men mjuke

og ho var hud og ho var fargar og ho var ikkje auge, ikkje auge ikkje ord og eg sa

kva skal ein gjere når ein ser alt for mykje auge og ord kva betyr det når alt er auge og i auge er det ikkje ord for alle orda har losna dei flyter omkring om ein må vere forsiktig for om ein kjem for nær som er dei som magnetar visste du det det er magnetar i ord og dei kan syge til seg heile deg heile tankane dine og då forsvinn dei for deg tankane dine og du blir som ein stein, eller som eit auge, du bare flyter omkring, veit du det, veit du kva det betyr

og ho tok hendene frå kvarandre i fanget så eg stoppa og det var første gong eg høyrde stemma hennar. synest du der er uuthaldeleg, eg trur det var det ho spurde og eg er ikkje sikker men eg trur eg kan ha sagt ja

Utdrag

Ingen hadde sagt at det skulle bli sånn. Ho kjente lukta av linoleum, ho hadde visst korleis det var å ete av papp og gå i flisbukse og tøflar kvar jævla dag, men ingen hadde sagt at det kunne bli sånn, no at dette kunne vere så kjipt. Dei sa, alle, er det ikkje fantastisk, Gud, du er så flink, du les med så masse innleving, og mest hadde ho hatt lyst til å gå, der og då, gå rett ut, utan å hente jakka som låg opp, gå ut i vinterkvelden og tenkje, desember, kjenne mørkre mot overarmen, kjenne at ho hadde på seg kjole, kjenne at ho hadde høge helar, kjenne at ho hadde vondt på framsida på leggen, kjenne at ho hadde nylonstrømpebukse, kjenne at ho frøys, rett og slett, kjenne rumpeballene sove etter å ha sitte og høyrt på dei andre i timesvis, sett dei stå der, gå der, sitte der oppe, dei andre som var som ho, men likevel ikkje, sjå venene deira der mellom publikum, sjå klemmane og slaga mot ryggen, sjå dei som gjekk rundt med bøker, signerte. Korleis var det å endeleg halde boka i handa spurde dei og ho hadde følt at ho burde smile, ho burde seie fantastisk, ho burde seie utruleg, burde føle noko sånn som “det var det største eg har kjent i livet” men det ville i beste fall ikkje vere sant, men heilt usant var det heller ikkje, for ho kunne ikkje hugse, kunne ikkje hugse nett kva det var ho hadde følt, kunne berre hugse at ho var innom forlaget, på veg inn og ut og at ho fekk med seg eit par bøker i sekken, skinnsekken, den mørkebrune som ho har arva av mor, der nede i jens bjelkesgate, ho hadde vore innom hos redaktøren, kva hadde ho gjort, hadde ho vore full av forventing eller hadde allereie då kjensla vore der, kjensla av at alt var ferdig, kjensla av at boka var som ein svulst, ein del av henne som ikkje var henne lengre, ein framandlekam, noko ho helst ville opperere ut, snitte bort, kaste, og det var først no, når dei står framfor meg og eg tenkjer, er dei ikkje alle glade, er det ikkje alle glade og stolte, er det ikkje det dei er, og eg ser på dei og eg tenkjer, dei veit det ikkje, dei veit det ikkje

Eg veit kva ho ville seie om eg fortalte det til ho, eg veit kva han ville seie, eg veit korleis det er, korleis det er når du sit i sofaen eller i stolen framfor det bordet og det er stearinlys og servietter og kleenex og tørkepapir over alt og alle har ullteppe og du må gå i tøfler og dei snakkar i mjuke stemmer, desse mjuke stemmene, desse lause kjolene dei har på seg, også her, no, desse lange håra og raude lippene, når dei vugger vekta bort frå eine hofta, dei skal vere så runde, så mjuke og dei ser på meg, dei bit seg i lippene og leier etter eit eller anna substansielt ord medan dei gestikulerer med hender med alt for mykje neglelakk og alt for mange ringer. Og eg veit at han sitter der heime, at han sit framfor pc-en i kveld som alle kveldar sit han der og ventar på meg, og han kjem til å falde andletet som han alltid faldar det, han kjem til å sjå på meg og vite alt, og likevel kjem han til å spørje om det gjekk bra, og han kjem til å sjå på meg, for han er så tålmodig, han forten å vere lukkeleg eg tenkjer ofte at eg burde vere det òg, dei seier, gud, for ein mann, så heldig du er, og han har tøflar han òg, han går med dei inne og eg veit korleis han kjem til å sjå på meg, eg veit kva han vil spørje om og eg veit kva eg ville ha svart men aldri kan svare, eg veit ikkje kvifor eg ikkje ville seie eg veit berre at eg ikkje kan stå der framfor han, eg kan ikkje stå der framfor han å kjenne det blikket i han, kjenne at han er glad i meg og vil at vi skal ha det bra saman, kan ikkje kjenne lukta av middagen han har laga tidlegare som eg ikkje har ått, kan ikkje sjå tøyet henge til tørk, kan ikkje sjå han sitje der og vente på svaret, sjå uttrykket i andlete mitt, kan ikkje halde ut det at prøvar å gje inntrykk at det er greit at eg er som eg er, at han ikkje veit at det er likefør eg kjem til å rakne

det gjekk bra skulle eg sagt
men det veit du
det gjekk heilt forjævlig

a love supreme

over heile golvet er det folk
slengt mellom tepper og puter og gjennom høgtalarane
straumar det raudvin over
dei blå lippene
musikken er mjuk, som huda di
som ligg inntil meg, fingertuppene
stryk meg
over panna

og dette er hender og føter som er alle sine
huder mot huder, puls mot puls
er kopla saman, vi puster
og smila som sprekker er lyden
vi lagar vi seier dette
dette er sånn som berre kan skje på natta
med lukka auge

saksofonen, stemma di
kinnene når du smiler
håret ditt når du ler

Merkelappar:a love supreme, john coltrane