fram

eg drøymde at eg var ein maskin

metallfingra strykande
over handbaken

slaga som hoppa
i ei mekanisk klokke

nøytronar susande
over augelokka

ein som set ord på det

er terje dragseth. eg fann ein diktsamling, orsak, ti diktsamlingar (i ein pocket) på sal til sekstini kronar hos linn (strekhjerte) og det var jo sjølvsagt eit kupp eg slo til på, det er jo berre seks nitti per diktsamling som jo gjer prisen per dikt usannsynleg låg. her er nokre av mine første favorittar etter litt blafring (det er over sju hundre dikt her i samlinga):

først tre dikt frå fundamentet for dannelsen av kaos som kanskje førebels er min favorittsamling

Alt ligger hvor jeg la det sist.
Den spjærede grå paraplyen og den vridde tøffelen.
Alt så uberørt og intakt.
Så umulig og forstå og gripe.

Så stanset jeg i dette
Så umulig og forene

Den regnvendte himmelen, den spisse himmmelen
den oppfunne himmelen
Så la det regne om det endelig vil
La meg være hjørnet i dette vaklevorne hybelhus med siktekornet øyet, sotet
Om det ruller over ham
om det ligger i hans hender
Om det som er over og det som er under det som er imot og det som er for
Om det ruller og forgår la det endelig regne om det endelig vil

System for måling av lyd:

Slik står du fram for meg
elektrisk i håndleddet
mangelfull i håret
motvillig i armene

øynene
tinningen
hånden
kjønnet
munnen

han har eit så fantastisk grep om tinga, blikk og den manglande kontakten mellom det dikt-eget og verda, som er det eg forstår som fundamentet for kaos, nettopp menneske og i verda. eg trur det på sikt kjem ein lang post om Dragseth. eg måtte berre dele desse dikta med dykk no. sånn heilt med ein gong. for eg tykkjer dei er så utruleg fine.

kveld

eg tar med meg bøker
i ei veske
14 dikt om lykke
10 titler
og nytingas
historie

ut
for å ta trikken
i kvelden

som allereie har kome

samling

men du er jo trist seier ho. men det kan eg ikkje akseptere seier eg. men du er jo det, seier ho. men ein kan jo ikkje berre gå rundt å vere trist heller, utan noko grunn, seier eg, og stirrar ned i pulsvantane. det går jo ikkje? det er jo berre ei kjensle, seier ho. treng det noko grunn då?

-

for lenge sidan var eg mykje melankolsk, på det vis at eg dyrka melankolien. eg budde i han, eg likte meg der. men det var som eit hus eg kunne gå inn og ut av, ikkje som eg ville alltid, men stort sett. og eg gjekk alltid ut, faktisk vil eg seie eg stort sett var ute mesteparten av tida, antan det var på kafé, hos ein venninne, på trening, på kor, på bandøving, på eit eller anna møte, på skulen, på biblioteket, på bar. eg var ute, og eg var glad i verda. likevel trakk eg meg attende til melankolien med jamne mellomrom, og dyrka han. heilt til ein dag eg hadde fått nok. til eg ikkje ville vere trist meir. til eg ikkje ville finne meg i å vere trist.

-

eg har alltid samla. men der andre har samla på koppar eller pengar eller klede har eg først og fremst samla på inntrykk, kjensler, tankar, stemningar og rørsler. og mykje av dei har eg preservert i ord.

for tida samlar eg på barnehageborn. eg kan jo sjølvsagt ikkje ta med meg borna heim (eg er jo ikkje UD heller), men eg samlar på alt det fine med dei, samlar på dei opne og søkande auge deira, dei raske og flammande smila deira, dei søte og undrande historiene deira. og alt flørten, og leiken, og tiltrua til alle moglege menneske. som ei jente på tjue år på tjuebussen.

samstundes samlar eg framleis på alt anna. på fine songar og fine ord. fine animasjonfilmer. fine menneske.

har du noko fint du samlar på?

eg ville skrive eit brev til deg

eg ville skrive eit brev til deg
men då eg sat meg ned for å skrive brevet forsto eg
at eg ikkje lengre veit korleis eg skal skrive brev
det er mellom dei tinga eg ikkje lengre kan
som å følgje med på kva folk seier
eller lese i timevis
eller seie noko på eit seminar
utan å føle meg dum

eg ville skrive eit brev til deg
men då eg sat meg ned for å skriv brevet forsto eg
at det å skrive brev er ein romantisk syssel
som krev at ein er tilstades, ærleg og inderleg
og eg veit ikkje om eg trur på nett det no, eller om det
er noko eg kan vere
tilstades, inderleg, ærleg

spørsmålet blir
kan eg likevel skrive eit brev
til deg?

eg ville skrive eit brev til deg
men når eg sat meg ned for å skrive brevet forsto eg
at det å skrive til deg ville vere å pålegge deg å lese
alt rabbelet som kjem ut av pennen til ein som ikkje veit
kva det er ho skal seie eller korleis ho skal seie det
som stadig under skrivinga spør seg, men kvifor skriv du det då
om du ikkje veit kva det er du vil skrive, kvifor skriv du alt dette
rabbelet
og som skriv også dette
som ikkje kan la vere å skrive også dette
som ikkje kan la vere

eg ville skrive eit brev til deg
for eg hadde fått ei diktsamling som minna meg om deg
14 dikt om lykke, som eg fekk av nils øyvind
etter å ha vore flau på kontoret
og eg ville seie at det gjekk fint
sjølv om du ikkje ville forstå nett kva
som gjekk fint
for det har eg ikkje fortalt deg
trur eg du vil vere glad
på mine vegne, for det er fint når det går fint
er det ikkje
du,

eg ville skrive eit brev til deg
men då eg sat meg ned for å skrive brevet forsto eg
at eg eigentleg ville fortelje deg alt
gje deg det heile og fulle bilete av min eksistens
av blå trikkar i mørkret, kyss i halsgropa
neglebitne kjærteikn, fotefar i snøen
snusande hundar, dansande ord
kald luft mot fortennene, varm te
i munnhola

og at det ikkje ville vere mogleg
at eg umogleg kan skrive alt ned
i alle høve ikkje sånn det blandar seg i hovudet no

eg ville skrive deg eit brev
som hadde eg sete framfor deg
drikkande på ein kopp te

eg ville skrive deg eit brev
eg ville skrive deg eit brev
eg ville skrive deg eit brev

eg skulle skrive eit brev

men alt eg klarte var å lage ei tematisk speleliste på spotify. ønsker meg fungerande hjerne til bursdagen (tjueførste juni).

å lage spelelister er eigentleg veldig fint. spesielt tematiske. når eg ikkje får ting heilt til har eg stor tru på å gripe saka an frå ein heilt annleis vinkel enn ein vanlegvis gjer. då er spelelister bra! då kan ein finne musikk som passar til det ein ikkje får til/ønsker å få til/drøymer om/ønsker seg/lengtar etter.

brevet kjem seinare. her er lista. eg kan freiste med at ho inneheld mellom anna det første brevet dolly parton sende sine foreldre, eit brev til burroughs og songar av mellom anna arthur russel, wintersleep, pixies, charles mingus, lisa mitchell, alison krauss, joan armatrading, nina simone, rakim, public enemy og jadakiss. brev for ein kvar smak, skulle eg meine.

http://open.spotify.com/user/pulpmonk/playlist/5DpvIrwOcHHT4vyLmdz7i7

liker du brev? kva gjer du når det kjennest som om hovudet ikkje fungerer?

vegen til varmen

dei siste dagane har eg hatt nokre varme dagar, nokre dagar der eg igjen har kjend varmen breie seg i brystet, som var eg den frosne marka som tina under vårsola og med varmen kjem minnet om varmen, og varmen breier breier seg og ein blir som hoggormen på vegen om sommaren i sola, ein blir liggande på asfalten, asfalten som er brennande heit og lun og sola som svir, og ein blir liggande der, for som slange kan ein ikkje produsere varme, ein kan berre lagre

etter å ha hatt nokre varme dagar har eg byrja å tenkje på kva det er som skil desse dagane frå alle dei andre frosne dagane, ei øving som er skremmande og pirrande, for eg trur eg har kome fram til eit svar, i alle høve mellombels svar, som gjeld for dagane no; dei er varme dei dagane som er tomme, ikkje som var tomme, men som er tomme, som utgangspunkt, dagane eg kan fylle med kva eg har lyst til og der eg kan kjenne på lyst, berre lyst og ikkje trong, trongen å gjere noko skikkeleg, til å lese ferdig, til å lese fornuftig

varme dagar er kjenneteikna var varme auge, av varme hender og varme samtalar mellom varme vener på varme kafear med varm drikke og varmt lys frå brennande stearin, og eg har byrja å forstå at nett no er det dette eg treng

for nett no får eg ikkje varme av intellektuelle utfordringar, eg får ikkje varme av å vere flink, ikkje varme av å spørje, grave, undersøke, får ikkje varme av å gjere leksene, av å tenkje på framtida, av å stille krav til meg sjølv, får ikkje varme av å tenke på meining, på subjektsstatusen, på kvinne og mann, på litteraturen som plass for konstruksjonen og etikken på ein byggeplass, av å finne smarte analogiar, eller korleis alt dette skal passe inn i planen, den store planen, planen for korleis eg skal klare meg, korleis eg skal klare meg bra, og då underforstått, korleis eg skal klare meg bra nok til å klare meg, og då underforstått, det er ein stor sjanse for at eg ikkje kjem til å klare meg

eg har aldri forstått nett kvar det frå, frykta for ikkje å klare seg, same stad som den totalt irrasjonelle trua på at folk møter verda med blikk som er like kritiske på dei som eg har på meg sjølv, og som dei sikkert har på seg sjølv, men som eg aldri har opplevd noko innrømme at dei har på andre, kvifor skulle eg tru at dei hadde desse blikka nett på meg, det er uendeleg sjølvopptatt, og ikkje berre sjølvopptatt men irrasjonelt og likevel sannsynlegvis uendeleg ålment, som frykta for å mislukkast, som er like tung som ho er irrasjonell og tom, for likefullt som eg er livredd for å mislukkast veit eg ikkje kva det ville bestå i, eg veit ikkje korleis tilveret ville sett ut når eg kunne seie, no, no har eg mislukkast, no, no er eg mislukka, og då meiner eg ikkje dei små feila, men dei store, den store fryktelege feilen, eller kanskje ikkje feilen ein gong, men det som får deg til å rivne, som får livet og deg til å slitast i to medan meininga forsvinn ut or eksistensen som blodet på ein av dei som får halsen kutta av på teve

eg har kome fram til at det berre finnest ein kur mot alt dette, ein kur som verkar i lengda, og det er lengda som teller, ein kan saktens halde ut, halde ut og bli gradvis verre og verre med det føreset at ein ikkje skal vere sjuk no som alle andre er det, at ein skal vere god sosialdemokrat og arbeide så mykje ein kan så lenge ein kan og helst når ein ikkje kan, at ein skal snylte, og på den måte ta vare på andre, på fellesskapet, heller enn seg sjølv, som om det skulle vere ein motsetting mellom desse, fellesskapet, individet, mot alt dette, finnest det berre ein kur

og det er varme, og for å kunne varme, for å kunne tine, for å klare å få mjuke varme tankar og trekk i andletet, for å klare å vere varm og seinare varme andre må ein først få varme i seg sjølv, bli varm nok til å kunne fungere, sånn at ein kan slå på sin eigen varmeomn og vere sjølvgåande, så varmen er noko som er det, enn om ein fyller livet med andre ting, med studie, utfordringar, vener, og alle moglege prosjekt

når nokon er forfrosen seier ein ikkje til dei at dei først får gå på arbeid, og så får ta ansvar for frostskadane sine på fritida. for oss som aldri vil vere til bry kan det vere lurt med ein omvendt gylden regel gje mot deg sjølv som du ville gjere mot andre, og unne seg sjølv å vere som slangen, å bruke sin tid ein stund berre på å samle på varmen frå andre, å bruke all sin energi på det, å bli varm, medan ein gjer seg klar til å skru på sin eigen omn

-

eg hugsar vi sat oppå loftet ditt, eg hugsar det varme trepanelet som omgav oss, var kringom oss på alle kantar og veggane som var fulle av bileta dine, som du hadde samla, malt eller fotografert, eg hugsar korleis du omgav deg med eksistensen din, korleis rommet ditt, deg og heile livet ditt var så sameinte, for bøkene, platene og blada, sofaen og putene, senga, så godt som alt var sameint med det som var livet ditt, og deg i alle fall kva tida vi var der gjaldt

og kanskje er det vel så mykje det, tida eg fekk vere der, huset, varmen eg hadde då og kjensla av det moglege og umogleg begge var innanfor rekkevidd og at alt der, alle element av mitt liv blandast i det huset, i maten, vinen, bøkene, musikken samtalen og livet, i dei uendeleg lange dagane, som eg kanskje ville ha kalla late då, men som eg no ser i eit anna lys

for meir var vi som bier som sanka meininga i tilvere, i alt det som var godt, og i å dele dette, med kvarande, som om vi stadig la ei kubbe inn i kvarandres omn, der vi sat med kvar vår bok medan vi høyrde, til dømes på macgarrigle sister, av og til såg opp, leste høgt eit sitat eller spurde om den andre kanskje ville ha meir te

-

her er forresten lenka til kate & anna mcgarrigle sitt debutalbum. det er verkeleg nydeleg, var rekna som eit av dei verkeleg store albuma i si samtid av folk som cave, redd, costello og dylan, med andre ord av menn vi hugsar no. rart vi har gløymd damene dei beundra. uansett, albumet deira er verkeleg verd å lytte til, verkeleg.

http://open.spotify.com/album/4PtJUyTpyy4pkiNsPYfW0J

var verda og eg var berre svart og kvit

trur eg vi hadde gått betre saman.

jag!

tromma til brystet, hjartet i marsj
fort må eg måtte følje, må gå i takt

bambarara bambarara
bambarara bambarara

slaga mot brystet, rappar meg fram
heile meg dirrar, skinnet strekt stramt

bambarara bambarara
bambarara bambarara

kan hjarte slå gjennom, kan hjarte nå fram
kan bankinga bryta all stille med bram

bambarara bambarara
bambarara bambarara

om rytmen skal stilne og alt stå i ro
så vil eg bankast og beve her no

bambarara bambarara
bambarara bambarara

-

om ferda er søken
og heim det eg fann
eg kan ikkje stoggast
eg held fram

eg vil jage
eg er ein jeger
eg bring byttet heim

å ønske fridom organisert
kor skandinavisk av meg
du snuste du fram, snuste du

du kjende lukta
og forlet meg igjen
for å fullende kallet
alt forlet eg igjen

eg vil jage
eg er ein jeger
eg
vil jage
eg er ein jeger

eg er
ein jeger
eg er
ein jeger

varmare

det byrjar å smelte
fortauet utanfor huset
som tidlegare var ein trong
v-dal av is, ei istid i miniatyr
truande til å bli
ei fjord

no flatt

som tidenes første, og einaste
vellukka samarbeid
mellom våren
og oslo kommune

-

eg plar å tru at handledda er den varmaste plassen på kroppen
for eg elskar dei

der dei gøymer seg kyske under klokker og handband
eller på utuktig vis er blotta
under oppbretta strikkejakkeerme

dei varslar alltid fyrst
om våren

og kjærleiken

for hjartet knisar
når noko kyssar
der