på veg til blindern, ein morgon

det går ei jente, eller ei ung kvinne, eller noko midt i mellom på veg til blindern ein morgon. ho er kledd for hausten, i svar kåpe med keiserinneliv, dobbelknept med svart krage som står rett opp mot andletet hennar, i ei ring rundt hovudet. under har ho nok eit sjal, for lufta er rå, det er kanskje seint i oktober. dei svarte støvlettane er kanskje nye, ho har kanskje nett smurt dei for første gong med feitt, med berre hender; smurt hendene inn med feitt, smurt hendene mot det svarte skinnet

når ho er på veg mot blindern tar ho den vanlege vegen ho tar kvar morgon, ho tar vegen langs elva opp frå sagene skole, følg vegen opp mot myrene, der sportshuset ligg og der nrk østlandssendinga held til og hotel cæsar vert innspelt. det er kanskje ikkje den kortaste vegen dette, men her kan ho sjå dei frosne trea, høyre elva bruse. ikkje minst er dette ein gangveg, det er andre som går her andre som ikkje skal på skule, universitet eller jobb heilt enno, eller i det heile; folk som går med nysgjerrige hundar som springane kjem bort for å lukt på støvlettane hennar, ein pappa med to små barn, ei flåte av barnevagnar; folk går på denne vegen, dei er her; det er ikkje berre ein plass dei oppheld seg på veg frå ein annan plass til den første, nei, dei seier, kom, til hunden eller barna, skal vi gå ut, skal vi gå langs elva?

derfor går ho vanlegvis denne vegen, derfor går ho langs elva opp til myrene, og derifrå opp grasbakken til arendalsgate der ho av og til tenkjer på bu medan ho står og ventar på tjuebussen som kjem, nokon gonger om eit og andre gongar om sju minutt. skjønt, er det sju minutt vel ho ofte å gå vidare til neste busstopp og sagene, og er det mange nok minutt til bussen kjem på busstoppet der går ho kanskje vidare enno eit stopp og sånn blir det at ho nokre morgonar følg traseen til bussen heile vegen til vestre aker kirke, der ho skulle ha gått av bussen, og plutseleg har ho gått heile vegen til blindern. oftast er det likevel berre at ho går til sagene, og når ho går der plar ho å tenkje kor underleg det er, kor mange forskjellege nabolag det er der folk lev på same måte som ho, men der det er heilt andre hus, heilt andre bustadar, kyrkjer og kafear; og ikkje minst, heilt andre folk enn dei ho vanlegvis ser om ho sit, ja til dømes på månefisken? at så mange menneske finnest, og lev sine liv ved sida av kvarandre, og på den måten både delar og delar ikkje liva sine: for sjølv om vi kan sjå andre menneske, sjølv om vi kan sitje på kafé og drikke kaffi med dei ein sundags morgon, prate med dei eller sitje ved sida av dei, sjølv om vi begge skulle ha krangla med nokon, mor eller kjæraste eller venninne, eller sjølv om begge skulle gifte seg eller få barn eller sjølv om vi ikkje hadde anna til felles at vi sat her nett ein sundagsmorgon på kaffibrenneriet til dømes på sagene, sjølv om vi skulle dele dette og lite eller mykje meir er vårt eige medvit det einaste vi kan vere medvitne på og på den måten er vi åleine, på den måten at alle andre kunne ha vore dokker, sjølv om ikkje det er særskilt sansynleg

det var likevel noko nytt denne dagen då ho gjekk ut døra heimefrå, noko som ho ikkje heilt hadde fått med seg då ho hadde stått opp ti på sju for å klare å gjere alt ein skal gjere før ein går på universitetet. for når skal ein så tidleg ein morgon ha tid til å kjenne på om noko er nytt eller annleis? i dusjen var ho alt for trøyt, så der sto ho for lenge, når ho kom ut var ho stressa på grunn av tida, skulle ho ikkje i dag heller ha tid til å smøre seg matpakke? det byrja å bli litt for mange dagar med kantinemat. dessutan var jo ikkje maten på kantina så god; det var surt å bruke pengane der, i staden for å spare dei opp å gå ein ordentleg plass å ete. og sånn haldt ho på medan ho sto framfor spegelen, tørka seg over heile kroppen, tok ein ny handduk til det lange håret (det var jo så kaldt ute, når skulle ho få kjøpt seg hårfønar), smørte på noko deodorant, såg mot sminkehylla, det var ikkje tid i dag, gjekk inn på soverommet, stelte seg framfor klesskapet, opna opp døra, blei ståande der

for kva skal ein ta på seg? korleis skal ein kombinere dei forskjellege elementa, som ein prøve, kjem ein til å klare det, å setje det riktig saman, å kombinere alle trengslene, kan ein kle seg som ein kjenner seg, som ein er, i tillegg varmt, er dei reine, dei klede som det er meininga ho skal gå med, nett i dag, kva er det som er riktig å ta på seg, det brune ullskjørtet, den blå fløyelsbuksa, strømpik eller stilongs?

kanskje er det fordi morgonen går at ho ikkje merkar det, ikkje tenkjer over det, kanskje er det av di det er sånn ho er, ho byrja jo trass alt å studere fysikk for å finne ut korleis verda var, for å finne ned til dei minste betane, dei minste partiklane, og lovene som styrte dei, ho er vand med å fokusere på dei små tinga, dei små, små tinga og kanskje er det derfor ho vert så overraska når ho kjem ut på gata, når ho oppdagar det

det er som om alt summar med liv.

som om alt som lev i kulda denne oktobermorgonen summar, og ho må sjå seg rundt, på trea, det brenner i dei og ho kan kjenne korleis nærast korleis elektronar og atomar og alt rører seg der inne, på ein meiningsfull måte, men samstundes skremmande, for når ho ser menneske ser ho ikkje først og fremst menneske, men livet, som denne summinga, som om det brann inne i dei, som om det var sjølve metabolismen ho såg i andleta deira, i hendene, sjølv ur-livet i cellene, forbrenninga og som alt berre var ein forstørring av dette; livet, brann og rørsle

det er som om ho kan kjenne det mot andletet, varmen som strålar frå livet, som frå ein stråleomn, ho går òg kjenner seg fram, mot livet, utan å kunne vende seg bort, ho kan sjå dei, atoma, som svirrar, som skyar av dei, for sitt indre auge, ho kan føle dei, sjå dei, dei leiar vegen

kanskje burde ho ha skjønt det, eg meiner, tidlegare. kanskje burde ho ha kjent det, korleis veggane kjentest mot sjela, eller medvitet, denne morgonen, kanskje kunne ho ha visst det, men det gjorde ho ikkje, ho berre gjekk ut, gjekk ut i verda, ut i byen, på veg til blindern, ein morgon

kom ikkje fram til fysikkbygget, ikkje i dag

when i am dead my dearest

for hjertet er livet enkelt: det slår så lenge det kan. så stopper det.

(første settning, min kamp 1, karl ove knausgård)

desse menneska skal døy. alle desse menneska som sit på trikken i store ytterklede, med lysande andlet, på veg heim frå arbeid, heim til familiar, alle som ein som sit og ser ut av rutene mot byen, mot andre menneske som går ute i kulda i enno meir klede enn vi her inne har på, alle som ser mot lysa der ute, i mørkret; som ser på lyktestolpar og inn i stover som blinkar forbi ettersom trikken farar nedover grefsenveien frå storo, andre ser frå andletet til andletet og samanliknar spor av liv; fødselsmerke, leverflekker, føflekker; noen har bitt hud av lippene, av fingertuppane, hud, eller negler, hår har vore farga, veks ut, eller som han med dreads, han må gjere noko meir snart, eller klippe dei av

tida, tida, tida

natta har lagt seg i store poser under augo på ein mann på ei kvinne, kanskje har dei lege vakna og tenkt på dauden, at dei skal døy, eller at den som ligg ved sida i senga, eller i rommet, eller i bustaden òg skal døy, før eller etter dei, kanskje vil dei oppleve at nett du har døydd eller er daud og i det dei tenkjer dette er klokka kanskje blitt fjorten minutt over fire og sjølv om dei skal opp tidleg i morgon, sjølv om dei sto opp tidleg i dag tidleg òg får dei ikkje sove, dei ligg vakne og ser i taket, ser i det kvite taket og tenkjer på dauden, det å døy, og derfor, av di dei tenkte dette sit dei på trikken, eg kan sjå dei, med svevnen i store poser under augo, eller var det natta, eg er ikkje sikker

tida, tida, tida

har på andre nappa ut hårstrå, kanskje først frå panna, frå sidene, tida nappar sakta ut eit og eit hårstrå frå panna, til mannen som sit framfor meg, som kanskje kan vere seks og tjue, la oss seie det, og enno har nok hår til å kunne dra det fram frå bakhovudet sånn at det nesten dekker vikene, nesten, for alle, som eg, kan sjå at det berre er ein annan form for hentesveis der håret liksom blir dradd framover. sjølv om eg tykkjer det verkar dumt kan eg ikkje anna å forstå; det er vond å merke tida rykke fram over eige kropp, tida som tek ein til fange, den unge mannen mistar håret, snart er han gamal, snart så

tida, tida, tida

fer lettare fram mot meg, til no har ho nøgd seg med å forsiktig stryke liner i panna mi som eg kan sjå om eg lener meg fram til glaset på trikken og det er skikkeleg mørkt ute, som no. små liner som minner meg om grensene på kartet, grenser, som det berre skal bli fleire av ettersom tida rykker fram og koloniserer kroppen; liner ut frå augekroken, frå munnvikene, mot nasen, liner langs kanten av overlippa

tida, tida, tida

sakte menn sikkert gjer ho oss til andre enn vi eigentleg er, tilslutt igjen til noko heilt anna, oske, eller rotnande kjøt; vi skal døy; vi må døy og heile verda, med sine andlet og sine ytterklede, stemmer og skrik, med sitt lys og mørker, kjærteikn og lengt skal forsvinne og erstattast med ingenting; eit klart lys, eit stummande mørkre

vit du er vakker

til ein som smugles
du er sakna

my manic and I

eg pressar andletet ditt inn mot brystet
stryk deg gjennom håret

voggar deg medan eg hysjar
stille i øyret ditt

berre kinnskjegget ditt mot kinnet
det går ikkje over, det er ikkje fint

vi seier ingenting
fortel inga historie

seier ikkje ho er daud
ikkje ho er levande

er dette ein eventyrende
er dette ein milepåle

er graset grønt nok
med raude kjøttfulle kroppar

i det eg kyssar kinnet ditt, bit
oppslukt av ein einaste tanke, ja

kven vil vere karl ove knausgård?

eg har tenkt over dagane, og vekene, og alle dei kompromissa som skal til for tida; eg kallar det kompromiss. kvardagen er oppslukt av alle dei små gjeremåla, alt eg må passe på, for å ha det bra. passe på at eg et, med jamne mellomrom så eg ikkje skal bli fortvila, å drikke likeså. passe på at eg for kvile, slappe av og samstundes lese, nett nok, til at eg klarar å halde meg ajour med dei tjue studiepoenga eg tek, så eg ikkje blir stressa og fortvila, eg må passe på at eg kjem meg ut, passe på at eg får møte vener, ikkje for mange i slengen, ein her, ein der, passe på at det ikkje blir for mykje, at eg ikkje blir sliten, ikkje for lenge, passe på at eg går heim, ikkje for seint, så eg kan legge meg tidleg nok til å søve, søve dei tolv timane eg treng for at eg skal klare dei neste tolv i vaken tilstand, utan å vere redd for å briste

det kjennest som eit kompromiss, for det er så mykje eg heller ville gjere; studere tusen ting, finne ut det som er å finne ut, om heidegger, habermas, gadamer, om sarte, beavoir, iragaray, kristeva og butler, derrida og foucault, merleau-ponty eg vil skrive ferdig diktsamlinga, ein roman, byrje på ein masteroppgåve; sakte men sikkert byrje å finne ut av det, ut av noko, sakte med sikkert setje ord på mysteria som ligg som tung tåke i brystet, dette som er viktig, kvifor skriv menneska, kvifor skriv eg

ikkje bry seg om kvardagen, kva er det å ha det bra, heller finne ut av det, den eksistensielle smerta til sarte, kanskje er det der det er noko å utrette, ikkje i dette, i det som forsvinn mellom dei tusen omsyna eg må ta for å heile tida halde meg i balanse

(kristina tenkjer som karl ove 1: kampen mot kvardagen)

-

av og til må eg slutte å lese. av og til blir eg så oppslukt av bøker at eg berre må samle opp all viljestyrke og legge dei frå meg, for ei tid. elles kan det gå gale. eg kan lese tusenvis av sider i strekk, berre pause om blæra mi held på å sprekke, eg, som elles nyttar så mykje tid på å tenkje på, lage og ete mat, kan gå i dagevis nærast utan å få i meg ei beta. eg har ofte lurt på korleis det går til. eg har lese meg sjuk, meir enn ein gong. vore i transe i så mange dagar at eg har kome ut på andre sida med feber. bøker kan ta over meg. som kvite niggarar av ambjørnsen haustferien då eg var tretten. når eg hugsar attende verkar det som om det var mørkt fire dagar i strekk. eg trur eg var erling haefs desse dagane, eg budde i bergen, eg eksprimenterte med narkotika, eg skreiv, eg var på veg ut for stupet. sjølvsagt var eg ikkje erling haefs, det visste eg jo godt. eg visste at eg var meg, kristina. men det var berre som om eg hadde fått alt erling haefs var, gjennom boka. at heile erling, hans humør, desperasjon og kjensle av å stå utanføre samfunnet hadde sklidd inn i hovudet mitt og var der dei fire dagane eg las boka. heldigvis ikkje lengre.

på same måte kunne eg skli inn i kva det skulle vere. og kome ut igjen noko rufsete på sida. kven vil vere hovudpersonen i brotsverk og straff? likevel vert det umogleg å ikkje lese. og eg visste jo at magien blei broten når eg var ferdig, når eg la boka ned. frå å vere ei eige verd der eg var eit heilt anna menneske, ei verd som så lenge ein las var parallell med denne verda, blei boka berre ei bok, i papp og papir eller litt meir, meir eller mindre kvite sider med små snirkla svarte bokstavar, som var nett det, svarte bokstavar, og heile verda og det menneske eg nett hadde vore på innsida av eller rett og slett nett hadde vore, var borte.

og nett det har alltid fascinert meg, korleis ei bok kan vere ei heil verd når du les henne, og så plutseleg, berre vere ei bok igjen. korleis kunne det gå an?

på eit eller anna vis har eg fått svaret. på eit eller anna vis har eg fått svaret. det siste halve året er det nemlig sånn at eg blir infisert av bøker. og mot det nytter det ikkje med tamiflu. det byrjar gjerne med at eg er litt sliten. så blir eg gjerne oppslukt av ei bok. på eit eller anna tidspunkt byrjar hovudpersonen å skli litt over i meg. så når eg tenkjer over rare ting som livet mitt, som meinig, som samfunnet og språk, så tenkjer eg plutseleg noko som er veldig likt hovudpersonen sine tankar. utan at eg er klar over det. etter ein stund kan eg kjenne det igjen, og tenkje, steike, no tenkjer eg som karl ove knausgård. det er kanskje ikkje så bra.

for det er ikkje berre tankar og analyser. det er kjensler, von og desperasjon og det spring frå boka inn i meg. det er jo litt greit, så lenge ein les. men så må det slutte. kven er det som vil gå rundt å vere karl ove knausgård heile tida? når verda allereie har ein som slit nok som det er?

då gjeld det å lukke boka, lage seg ein kopp kakao og kvile litt. la bøker vere bøker. sjå seg om i stova. kysse han fine som kanskje sit og jobbar med ein komposisjon, han vil sjå opp, stryke meg over kinnet og spørje korleis det går og eg vil susse han igjen, kanskje på panna og seie betre, no.

smells like old times, new times, sometimes

tori amos sang smells like teen spirit i 92
to år før kurt cobain skal døy og eg
skal høyre smells like teen spirit i 2002 då
eg er tretten år, etter det
skal eg sluke alt av nirvana, kor som helst
kva tid som helst, på bussen i regnet og mørkret
på veg heim, i senga, før eg sovnar, på veg til skulen
bakarst i klassen, i timen, medan eg ser ut vindauget

eg kjem ikkje til å høyre tori amos sin versjon før etter sju år
hausten to tusen og ni
men då skal eg høyre på konsertopptaka hennar frå 1992
montreal, eg skal høyre dei, eg skal sjå dei, skal sjå korleis ho
tori sleng på det store raude krølla håret, myser med auga og trutar
er full av faktar korleis ho rullar med overkroppen
og på ein eller anna måte fyller songen
med smerte og lyst, lyst på smerte
svelt, sug

tørste, eg skal kjenne

dei små sveittedropane på kragebeina hennar
opne sittestillinga, dei spreidde bein
rosa lippene
som opnar seg, lett

ho pustar
mot mikrofonen
lukkar auga
slepp stemmen ut

ein ordentleg post om snø, eller

i går hadde eg tatt på meg regnfrakken eg har fått av mamma, som er besj med små stjerner i refleks ser det ut som, men dei glinser ikkje i lyset, så det er nok ikkje refleks. eg hadde på meg dei grøne vikingstøvlene mine, som ikkje er hunter eller noko anna merke, men berre er vanlege grøne sjøstøvlar frå bergen, og blå alpelue hadde eg, og eit blått silkesjerf og eit litt brunare besjt skjørt enn jakka og litt lysare brun strømpebukse, og eg gjekk ute, og det var kaldt, og det byrja å snø, og eg tenkte dette er feil, eg passar ikkje her, kvifor har eg kledd meg for regn, og om det skulle vere så viktig, eg var jo kanskje fin om ikkje heilt varm nok, men kva kan vel vere varmt nok første gongen det snør og det bles, men du veit, det snør, du er ikkje klar og det som skulle vere magisk, det blei ikkje sånn

det snødde, og då vi skulle legge oss tenkte eg på ein annan gong det snødde, då vi låg i vestre torggate i bergen på ei 90-seng og han sov, og det var på natta og eg var vaken, og snøen falt mjukt og eg hugsar at eg tenkte eg skulle ønske eg var snø, at eg kunne falle så lett ned over deg og dekke deg, på ein så mjuk og god måte, og eg låg ved sida di den natta, så ut på snøen som falt mjuk og høyrte hjartet ditt slå, og det slo lite og forsiktig og fort, som eit musehjarte; men i snøen blir alt litt stillare så eg høyrte det, eg kjente det gjennom huda heilt ut i armen din som eg hadde under halsen min

det snør, vi legger oss og eg tenkjer at det er lenge sidan du har sagt at du elskar meg
og eg veit ikkje at du kjem til å seie det i morgon
at du kjem til å hoppe over meg når vi et fruksalat til frukost, og seie det
eg elskar deg

sidan eg ikkje veit det, og sidan det snør
blir stilla di akkurat litt meir rungande, det blir
litt kaldare og eg tenkjer
er det vinter, allereie
er eg klar

snøen er daud, leve snøen

det snør, kvart år snør det og kvart år så smeltar snøen, det året, eller året etter. likevel snør det og ein må skrive om det, kvart år skriv ein om det, snøen, at snør, no snør det, nett no, det har snødd, for første gang har det snødd, i år, det har snødd. ikkje veit eg om det er av di vi alle likar snøen, eg veit ikkje om eg likar snøen, i alle høve ikkje heile tida, eg likar han til dømes ikkje så godt når han er brun i gata på grunn av alle bilene og nærast ikkje ser ut som snø, kanskje meir som ein leirete og våt, veldig våt sand. eg likar heller ikkje særleg godt snøen når han held på å smelte, når heile byen er full av materielt vatn som ein kan trakke nedi på kva for tidspunkt, som når som helst og heile tida; det er faktisk ikkje til å unngå. eller når den halvsmelta snøen får ein eller form for angst for transcedensen og finn det for godt å bli liggande, halvsmelta og frys igjen, så det blir gladt og alle som ein stavrar seg fram som eldre kvinnelege dådyr. det er lett å spørje seg, likar eg eigentleg snø?

snøen er ikkje til å kome bort i frå. dette kunne jo forklare kvifor alle skriv om han. det er likevel ikkje dette, at han ikkje er til å kome bort i frå, angsten ved å vere underlagt naturen vald, år etter år, dei fleste skriv om, og det er heller ikkje difor det poppar opp blogginnlegg om snøen som mugg i kjøleskapet etter ferien etter det har snødd, før første gong. nei, det er ikkje angsten, for den første snøen berr snør, for så å smelte bort, utan å etterlate seg noko på bakken. skjønt, han etterlet seg nok noko, likevel. draumar, minner om alle dei andre gongane ein har sett det snø, der ein har vore inne og tent i peisen, eller som då ein var born og det hadde regna heile desember og ein såg dei snøflaka falle på kvelden før kvelden. kvifor denne draumen om snø?

kanskje er det så enkelt av verda blir kvit, rein. og vi kan gå ut i ho og sette våre første spor, på ny og på ny. kvart år, kvart snøfall. og vi kan glede oss, endeleg, endeleg er vinteren her.

og kva skulle vi elles gjere? snøen er daud, leve snøen.

rom

eg gjer plass til deg i senga
når eg veit du skal kome
om natta

då vrir eg meg inn
under vindauge, inn
mot veggen, vrir eg meg
så lakenet bølgjer rundt meg
og det blir som eit rede, her eg ligg

og ventar på deg

-

eg elskar stig sæterbakken. eg har enn ikkje tørt å lese noko av det han har skrive, men det er uansett ikkje bøkene hans eg elskar, det er han.

kanskje er det ikkje han, ikkje han som menneske. om eg såg han på gata ville eg aldri kunne seie, hei, stig, eg elskar deg. eg ville etter alt sannsyn ikkje seie noko i det heile, sjølv om eg har snakka med han før. kvifor skulle eg seie noko, kvifor ville han hugse meg? folk hugsar ikkje kvarandre. men eg hugsar stig, eg hugsar stig sæterbakken. kanskje ikkje som menneske.

eg elskar stig sæterbakken. mannen er eit vandrande dikt. eg elskar korleis han ber sin grånande tragedie utanpå kroppen, vakenettene under auga. korleis han kler seg i mørk blazer eller skinjakke og korleis eg kan sjå han føre meg høyrande på post-punk og new wave i det blå lyset frå pc-skjermen når han skriv om natta. ser eg han på gata tenkjer eg, kvar er du på veg stig, eller frå kven, og eg kan sjå han føre meg i det han legg handbaken mot døra i det han dytter ho opp, eg kan sjå han gå ut av det som er ein vidopen gulmåla dør og eg kan sjå ho, som står bak; kanskje med langt brunt hår, med hendene hengane ned langs sida, av di det er det einaste ho kan gjere; stig går.

stig går. han går og let døra slå igjen, han går og let ho stå igjen på innsida av døra, seinare skal han kanskje hente dei få tinga han hadde liggande der som er vert å gå attende for å få tilbake; ein new order plate, kanskje. og kanskje er det ikkje berre for å få plata attende, kanskje er det for å sjå ho, med raude renner under auga og armane framleis hengande ned langs sida, og der, når han ser ho stå der heilt stille og berre sjå på han, med armane hengande, vil han kanskje gå bort til ho, vil han kanskje gå heilt nær og medan han lurar på kva han skal seie vil han kjenne ein kraftig impuls til å legge hovudet i nakkegropa hennar; å kapitulere, å falle attende til nærleiken, til ho, å bli eit, å forsvinne. i eit minutt eller to står han der og vurderer det, han står der og ser på haka hennar og nakkepartiet medan han bit seg i lippa og i det han skal til å skifte vektbalansen i kroppen snur ho seg, ho snur seg og går, men han har allereie sett i gong rørsla og er på veg framover, så det blir eit skritt fram før han snur og igjen legg handflata mot døra. denne gongen står ho med ryggen til, og det gjer liksom alt endeleg, han veit han ikkje kan gå attende fleire gongar, ho har snudd ryggen til, han skulle ikkje ha kome, det var betre sist, sånn det var, då ho sto der, liksom litt tafatt, med hendene hengande ned langs sida.

så skal du skrive. og eg ikkje tørre å lese. men eg skal sjå deg, gong etter gong skal eg sjå deg, springande med litt for tilstreva lette steg opp på scena, der du skal lese, og eg skal høyre deg, den mørke basstemma di i det du skal lese, eller fortelje, for det er sånn det kjennest, du skal fortelje til oss, til meg.

attende

hovudet mitt er ikkje heilt i laget for tida. når det blitt trøyt og sliten har det ein lei tendens til å rote med røynda, så eg kan kjenne meg sikre på dei merkelegaste ting, som det eigentleg verkar umogleg å forklare til eit vanleg menneske. døme? som at tida finnest inne i boka, tida og verda og karakterane, som om boka var klesskapet i den første narniafilmen, at det finnest der inne, at om eg opnar boka kan eg falle ned i tida, og forsvinne. eller som når eg heng seg så opp i eit ord at det blir meiningslaust, så eg ikkje klarar å lese vidare, fordi orda plutseleg har blitt så ustødige og relative at dei ikkje meiner noko, eller, det er i det minste ikkje for meg.

sånn kan eg sitte på stranda, eg kan sitte å lese, eg kan sjå boksida eg held på med, sanda nedanfor, eg kan høyre latter og bølgjene som slår inn mot land, og kjenne sola stråle mot panna. og med eitt er det som ingenting henger saman, orda står ikkje verkeleg på sida, dei heng ikkje fast, har ikkje noko med ho å gjere, før dei nærmar seg komplett uforståeleg, latteren og bølgesuset, det heng ikkje saman, det kjennest ut som om eg står, på eit museum, i ein instalasjon, der eg kan sjå bokstavar i tre ligge strødd ut over eit bilete av ei bok og ein meter bak boka eit bilete av sand, frå ein høgtalar til venstre lyden av barnelatter, til høgre lyden av bølgjeskvup, ingenting heng eigentleg saman. og ser eg opp mot fjella så er det som om dei vilkårleg er klistra opp på ein tavle, som om dei er limt på ein kollasj, dei grøne fjella mot himmelen, som eit litt dristig val.

då er det beste ein kan gjere å legge seg i sofaen, lese dikt og romanar medan ein drikk te, eller høyre på susana and the magical orchestra og la melankolien gjennomsyre, for melankoli er kvile, og det er ein trygg, trygg stad å vere medan ein ventar på at hovudet skal blir bra, at ein skal kome attende.